انجمن بی تاوان: آنچه امروز در رفتار و مواضع گروههای تجزیهطلب کردی دیده میشود، نه یک حرکت اصیل در دفاع از حقوق مردم، بلکه نوعی همصدایی معنادار با پروژههای آمریکا و اسرائیل است. این گروهها در حالی خود را مدعی دفاع از کردها معرفی میکنند که در برابر جنایتها و آسیبهایی که در طول سالها از سوی آمریکا و اسرائیل به مردم کرد و مناطق کردنشین وارد شده، سکوتی سنگین و سؤالبرانگیز اختیار کردهاند.
چگونه میتوان ادعای دفاع از یک ملت را داشت اما حتی یکبار هم درباره کشته شدن هزاران کرد در نتیجه مداخلات و حملات خارجی سخنی نگفت؟ این سکوت، نه تصادفی است و نه قابل توجیه؛ بلکه نشانهای روشن از اولویتهایی است که هیچ نسبتی با منافع واقعی مردم کرد ندارد.
تناقض زمانی آشکارتر میشود که همین گروهها، در قبال هر مسئلهای که بتواند در راستای فشار بر ایران تفسیر شود، به سرعت موضعگیری میکنند، اما در برابر تجاوزات و اقدامات مخرب آمریکا و اسرائیل—حتی زمانی که مستقیماً به ناامنی، تخریب زیرساختها و آسیب به مردم منطقه منجر شده—هیچ واکنشی نشان نمیدهند. این رفتار دوگانه، مشروعیت هرگونه ادعای استقلالطلبی یا دفاع از حقوق مردم را زیر سؤال میبرد.
در این میان، ائتلافهایی که نام «کردستان ایران» را یدک میکشند نیز از این قاعده مستثنا نیستند. انتظار میرود جریانی که خود را منتسب به ایران میداند، دستکم در برابر تجاوز به خاک کشور و آسیب به مردم، موضعی روشن و مسئولانه اتخاذ کند. اما سکوت یا بیتفاوتی در چنین شرایطی، این شائبه را تقویت میکند که این گروهها بیش از آنکه دغدغه مردم را داشته باشند، در چارچوب بازیهای سیاسی بزرگتر عمل میکنند.
واقعیت این است که مردم کرد، همانند دیگر اقوام ایران، بیش از هر چیز نیازمند امنیت، ثبات و توسعه هستند—نه تبدیل شدن به ابزار رقابتهای ژئوپلیتیکی. هر جریانی که این واقعیت را نادیده بگیرد و در برابر رنج مردم سکوت کند، دیر یا زود از سوی همان مردمی که مدعی نمایندگیشان است، کنار گذاشته خواهد شد.
