رازگشایی از جنایتی در سایه نام تروریسم؛ وقتی کارنامه پ.ک.ک ابزار سرپوش‌گذاشتن بر قتل فرزند معلول می‌شود
افشای جزئیات یک پرونده جنایی پس از گذشت ۱۲ سال در استان باتمان، ابعاد تامل‌برانگیزی از تاثیرات سوء اجتماعی و روانی فعالیت گروه‌های تروریستی بر جامعه محلی را به تصویر کشید.
بر اساس اطلاعیه رسمی استانداری باتمان، در سال ۲۰۱۴ فردی با هویت اختصاری «R.B» ساکن منطقه کوزلوک، با مراجعه به نهادهای انتظامی مدعی شد که فرزند معلول وی به نام «E.B» مفقود و به صفوف گروه تروریستی پ.ک.ک پیوسته است. با این حال، پس از سال‌ها پیگیری امنیتی و قضایی، اعترافات شهود و رصدهای فنی مشخص شد که این جوان معلول هیچ‌گاه در کوهستان نبوده، بلکه قربانی یک نزاع مالی خانوادگی شده و توسط پدرش به قتل رسیده است. متهم پس از ۱۲ سال با اتهام «قتل عمد بستگان درجه اول» روانه زندان شد.
تحلیل دیده‌بان بی‌تاوان:
انجمن بی‌تاوان به عنوان مرکز بررسی و اطلاع‌رسانی آسیب‌های ناشی از تروریسم، این پرونده را از دو زاویه حقوقی و جامعه‌شناختی واجد بررسی می‌داند:
۱. آسیب‌پذیری مضاعف اقشار کم‌توان: نخستین بعد این واقعه، مظلومیت مضاعف معلولان و افراد آسیب‌پذیر است؛ اقشاری که همواره نخستین قربانیان ناامنی، تنش‌های معیشتی و بحران‌های زیست‌محیطی برآمده از دهه‌ها فعالیت تروریستی در مناطق کردنشین بوده‌اند.
۲. سایه‌افکنی سوابق سیاه پ.ک.ک بر افکار عمومی: سوال اساسی اینجاست که چرا ادعای پیوستن یک معلول ذهنی یا جسمی به پ.ک.ک به مدت ۱۲ سال قابل باور تلقی شده بود؟ پاسخ را باید در سابقه تاریک فرقه تروریستی پ.ک.ک و پژاک در «کودک‌سربازی»، «ربایش اجباری نوجوانان» و «به‌کارگیری افراد ناآگاه و آسیب‌پذیر» جست‌وجو کرد. کارنامه پ.ک.ک در عضوگیری‌های کور و بی‌رحمانه به‌قدری سیاه و دهشتناک است که در این جغرافیا، فرار یا ربوده شدن هر فردی—حتی یک معلول—به یک سناریوی کاملاً باورپذیر بدل شده و مجرمان عادی از این فضای رعب‌آور، به عنوان سپری برای گریز از چنگال عدالت و سرپوش‌گذاشتن بر جنایات شخصی بهره می‌برند.
پایگاه اطلاع‌رسانی بی‌تاوان بار دیگر تأکید می‌کند که نخستین گام برای بازگشت امنیت و شفافیت قضایی به این مناطق، خلع سلاح و پایان‌دادن به چرخه تروریسمی است که نه تنها جان انسان‌ها را در میادین می‌گیرد، بلکه حیات روانی، اخلاقی و اجتماعی کانون خانواده‌ها را نیز دچار فروپاشی کرده است.
