انجمن بیتاوان: «نیشتمان» (نام مستعار)، دختر ۲۰ سالهای که با هزاران امید و تحت تأثیر پروپاگاندای رسانهای فرقه تروریستی پژاک خانهاش را ترک کرده بود، هیچگاه تصور نمیکرد که مسیر انتخابیاش به یک تراژدی هولناک ختم شود. او که فریب شعارهای فمینیستی قندیل را خورده بود، در بدو ورود با محیطی پادگانی، خشن و عاری از هرگونه انسانیت مواجه شد.
وقتی نیشتمان فهمید که تمام آن ادعاهای بزرگ درباره کرامت زن، صرفاً یک ویترین برای جذب نیرو است، تصمیم به فرار گرفت. اما صخرههای مرزی برای او به مسلخ تبدیل شد. او در حین فرار، توسط یکی از هستههای گشت و تعقیب پژاک بازداشت شد.
نیشتمان با روحی درهمشکسته و چشمانی بارانی، آن شب تاریک را اینگونه روایت میکند:
«کسانی که به من دستبند زدند، همانهایی بودند که روزها از آزادی زن سخن میگفتند. فرمانده گشت فرقه در تاریکی مطلق کوهستان به من تجاوز کرد. وقتی فریاد زدم و گفتم این جنایت را به همه خواهم گفت، اسلحه را روی شقیقهام گذاشت و با خشم گفت: یک کلمه دیگر حرف بزنی، همینجا گورت را میکَنیم. به خانوادهات هم اعلام میکنیم در بمباران هوایی کشته شده است؛ در قندیل هیچکس صدای تو را نخواهد شنید.»
نیشتمان سرانجام توانست از این جهنم فرار کند، اما زخمهای روحی این جنایت همیشه با اوست. انجمن بیتاوان با مستندسازی روایت نیشتمان، به تمام خانوادهها و دختران جوان هشدار میدهد که در پشت شعارهای فریبنده پژاک، تبار ترور، تعرض و تهدید به مرگ نهفته است.
