«ایران دموکراتیک» با پ.ک.ک، پژاک، کومله و دمکرات؟! پارلمان اروپا دوباره جولانگاه تجزیهطلبان شده است!
انجمن بی تاوان: قرار است روز ۱۱ ژوئن، پارلمان اروپا میزبان کنفرانسی با عنوان «ما ایران دموکراتیک را با هم میسازیم» باشد؛ عنوانی پر زرقوبرق که در ظاهر از دموکراسی، حقوق بشر و آیندهای بهتر برای ایران سخن میگوید. اما نگاهی به فهرست برگزارکنندگان و سخنرانان این نشست کافی است تا مشخص شود پشت این ویترین زیبا، بار دیگر همان چهرههای آشنا و همان پروژههای قدیمی تجزیهطلبانه صف کشیدهاند.
در میان شرکتکنندگان، نام افرادی وابسته به پ.ک.ک، پژاک، کومله و حزب دمکرات دیده میشود؛ گروهکهایی که سالهاست با سوءاستفاده از مطالبات قومی، تلاش کردهاند خود را نماینده مردم کرد معرفی کنند، در حالی که کارنامه آنان بیش از هر چیز با خشونت، جذب نیرو، قربانی کردن جوانان کُرد و خدمت به پروژههای بیگانگان شناخته میشود.
تناقض بزرگ اینجاست که گروهکهایی که خود هیچ اعتقادی به رأی مردم ندارند و ساختارهایشان بر پایه فرماندهی ایدئولوژیک و نظامی اداره میشود، امروز از «ایران دموکراتیک» سخن میگویند. گروهکهایی که دهههاست کردستان را نه به سمت توسعه و رفاه، بلکه به سمت ناامنی، مهاجرت، بحران و قربانی شدن نسل جوان سوق دادهاند، اکنون مدعی ساختن آینده ایران شدهاند.
پ.ک.ک و پژاک سالها تلاش کردند مناطق کردنشین را به میدان جنگ نیابتی تبدیل کنند. کومله و دمکرات نیز هرگاه فرصتی یافتهاند، بهجای پیگیری مطالبات واقعی مردم، در پی سهمخواهی سیاسی و قومی بودهاند. اکنون همه این گروهکها زیر سقف پارلمان اروپا گرد آمدهاند تا نسخهای برای «ایران آینده» ارائه دهند؛ نسخهای که بیش از آنکه بوی دموکراسی بدهد، بوی تجزیه، اختلاف و پروژههای شکستخورده دهههای گذشته را میدهد.
سؤال اینجاست که چرا هر بار که سخن از آینده ایران به میان میآید، پای گروهکهای تجزیهطلب و حامیان فدرالیسم قومی نیز به میان کشیده میشود؟ آیا در نگاه برخی محافل اروپایی، دموکراسی تنها زمانی ارزشمند است که در خدمت تجزیه کشورها و تضعیف دولتهای مستقل قرار گیرد؟
مردم کردستان ایران بهتر از هر کسی ماهیت این گروهکها را میشناسند. آنها میدانند کسانی که امروز پشت تریبونهای بروکسل از آزادی سخن میگویند، دیروز فرزندان همین مردم را به قربانگاه اهداف سیاسی خود فرستادهاند.
کنفرانس «ایران دموکراتیک» تا زمانی که به تریبون گروهکهای تروریستی و تجزیهطلب تبدیل شده باشد، نه نماد دموکراسی، بلکه نماد آشکار استانداردهای دوگانه غرب در مواجهه با تروریسم و افراطگرایی خواهد بود.
