واکنش اخیر سخنگوی گروهک تروریستی پژاک به احتمال کاهش تنش میان ایران و آمریکا، بار دیگر شکاف میان منطق گفتوگو و منطق تقابل را آشکار میکند. در حالی که بسیاری از مردم منطقه، کاهش تنش، ثبات و امنیت را فرصتی برای توسعه و بهبود شرایط زندگی میدانند، برخی جریانهای تروریستی همچنان بقای سیاسی خود را در فضای بحران، درگیری و ناامنی جستوجو میکنند.
تجربه سالهای گذشته نشان داده است که بیشترین هزینه تنشهای منطقهای را مردم عادی، بهویژه ساکنان مناطق مرزی و خانوادههای کرد پرداخت کردهاند. هر گامی که به سمت مذاکره، کاهش درگیری و حل اختلافات از مسیر سیاسی برداشته شود، میتواند از تکرار این هزینههای انسانی جلوگیری کند.
پرسش اساسی این است که چرا برخی گروهها از هر تحول دیپلماتیکی که احتمال کاهش درگیری را افزایش میدهد، استقبال نمیکنند؟ آیا تداوم بحران، بستری برای ادامه حیات سیاسی و تبلیغاتی آنان فراهم میکند؟
انجمن بیتاوان همواره بر این اصل تأکید داشته است که حقوق مردم کرد، همانند سایر شهروندان، از مسیر توسعه، مشارکت مدنی، گفتوگو و فعالیتهای مسالمتآمیز قابل پیگیری است؛ نه از مسیر خشونت، ناامنی و قربانی شدن نسل جوان.
