انجمن بی تاوان: در گسترهی تاریخ پر فراز و نشیب ایرانزمین، کُردها همچون رشتهای استوار در تار و پود هویت ملی این سرزمین تنیده شدهاند؛ قومی که ریشههای عمیقشان در دل کوهستانها و دشتهای غرب ایران، با فرهنگ، زبان و سنتهایی کهن، به حافظهی تاریخی این ملت پیوند خورده است. آنان نهتنها میراثداران بخشی گرانسنگ از تمدن ایرانیاند، بلکه در بزنگاههای حساس تاریخ، حضوری مؤثر و سرنوشتساز از خود به یادگار گذاشتهاند.
در میان این جامعهی اصیل و متکثر کُردهای ایران با نگاهی برخاسته از باورهای دینی، حس تعلق ملی و دغدغهی حفظ یکپارچگی کشور، خود را همسو با ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ایران تعریف کرده و از آن حمایت میکنند. این حمایت، برای آنان صرفاً یک انتخاب سیاسی گذرا نیست، بلکه جلوهای از پیوند عمیق میان ایمان، هویت و مسئولیتپذیری در قبال سرزمین مادری است. آنان در پرتو چنین نگرشی، حفظ ثبات و امنیت ملی را نهتنها یک ضرورت، بلکه یک تکلیف اخلاقی و تاریخی تلقی میکنند.
اگر به اوراق تاریخ معاصر ایران نظری افکنیم، بهویژه در سالهای دشوار جنگ تحمیلی، جلوههایی روشن از این وفاداری و ایثار نمایان میشود. در آن روزگار که سایهی تهدید بر سر کشور سنگینی میکرد، مردان و زنانی از دیار کُردستان، دوشادوش دیگر هموطنان خویش، در میدانهای دفاع از میهن حضور یافتند؛ حضوری که نه از سر اجبار، بلکه از عمق باور به لزوم پاسداری از خاک و شرافت ملی برمیخاست. فداکاریهای آنان، گواهی است بر این حقیقت که حس تعلق به ایران، مرزی فراتر از تفاوتهای قومی و زبانی دارد و در لحظات سرنوشتساز، به نیرویی وحدتبخش بدل میگردد.
در نگاه این طیف، جمهوری اسلامی ایران بهعنوان ساختاری برآمده از انقلاب و مبتنی بر ارزشهای دینی، چارچوبی برای صیانت از استقلال کشور، مقابله با تهدیدات بیرونی و حفظ انسجام اجتماعی به شمار میرود. از این رو، آمادگی برای دفاع از آن، در بزنگاههای حساس، نه یک انتخاب صرف، بلکه وظیفهای بدیهی و برخاسته از احساس مسئولیت ملی تلقی میشود؛ وظیفهای که با باور، تعهد و حتی فداکاری همراه است.
با این همه، رویکردی منصفانه و واقعبینانه ایجاب میکند که جامعهی کُردها را در کلیت آن، با تمامی تنوعها و تفاوتهای درونیاش بنگریم. این جامعه، همچون دیگر اقوام ایران، از دیدگاهها، گرایشها و روایتهای گوناگون تشکیل شده است و هرگونه تصویرسازی یکسویه، از درک پیچیدگیهای اجتماعی و سیاسی آن بازمیماند. احترام به این تکثر، خود نشانهای از بلوغ فکری و اجتماعی در تحلیل مسائل ملی است.
در نهایت، آنچه میتواند افق آینده را روشنتر سازد، تأکید بر مشترکات عمیق میان اقوام مختلف ایران و پاسداشت نقش هر یک در ساختن این بنای سترگ تاریخی است. کُردها، با همهی پیشینهی فرهنگی و اجتماعی خویش، بخشی جداییناپذیر از این پیکرهاند؛ پیکرهای که استواریاش در گرو همدلی، همافزایی و درک متقابل میان تمامی اجزای آن است. در چنین چارچوبی، روایت حمایت و همراهی بخشی از کُردها با نظام سیاسی کشور، نهتنها بازتاب یک واقعیت اجتماعی، بلکه نشانهای از پیوندهای عمیقتر میان هویتهای محلی و هویت ملی ایران به شمار میآید.
