کتاب «دموکراتیک رهایی و ساخت زندگی آزاد» صرفاً مجموعه‌ای از مواضع سیاسی و نظری عبدالله اوجالان نیست؛ بلکه در بخش‌هایی از آن، اختلاف‌نظرهای او با ساختارهای تشکیلاتی پ.ک.ک و شیوه عملکرد نیروهای وابسته به آن نیز بازتاب یافته است.
در گفت‌وگویی به تاریخ ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۳، اوجالان ضمن انتقاد از رویکردهای مختلف سیاسی و تشکیلاتی، به صراحت درباره شیوه جنگ پ.ک.ک سخن می‌گوید:
«من با شیوه جنگ قندیل هم مخالفم.»
او در ادامه، به ناکامی‌های عملیاتی و تلفات نیروهای مسلح اشاره می‌کند و با طرح پرسش‌هایی درباره نتایج عملکرد نظامی، از شیوه‌های موجود انتقاد می‌کند.
این اظهارات، از منظر بررسی انتقادی ساختارهای مسلحانه، اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا نشان می‌دهد اختلاف بر سر جنگ و نحوه پیشبرد آن، موضوعی بوده که در بالاترین سطح مدیریت گروه نیز مطرح می‌شده است.
با این حال، انتقاد از شیوه جنگ لزوماً به معنای کنار گذاشتن اصل مبارزه مسلحانه نیست. برای ارزیابی دقیق موضع اوجالان، باید میان نقد تاکتیک‌های نظامی، مخالفت با استمرار جنگ و پذیرش راهکارهای سیاسی تفاوت قائل شد.
این بخش از کتاب، فرصتی برای طرح یک پرسش اساسی فراهم می‌کند:
اگر شیوه جنگ تشکیلات با انتقاد سرکرده آن مواجه بوده و نتایج مورد انتظار نیز حاصل نشده است، هزینه انسانی استمرار این مسیر بر عهده چه کسانی قرار می‌گیرد؟
در چنین شرایطی، خانواده‌هایی که عزیزان خود را در مسیر جنگ از دست داده‌اند، حق دارند درباره تصمیم‌های تشکیلاتی، مسئولیت سرکردگان و پیامدهای استمرار خشونت پرسش کنند.
هیچ راهبرد سیاسی یا نظامی نباید حق زندگی انسان‌ها را به حاشیه براند.
منبع: عبدالله اوجالان، «دموکراتیک رهایی و ساخت زندگی آزاد»، گفت‌وگوی ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۳، صفحات ۱۵۱ تا ۱۵۲ در فهرست کتاب؛ متن گفت‌وگو در بخش مربوط به این تاریخ.
