تحولات شتابان ژئوپلیتیک خاورمیانه زنگ پایان دوره‌ای را به صدا درآورده که در آن، گروه‌های مسلح با فریب شعارهای خودمختاری و با ابزار اسلحه، سرنوشت جوامع محلی را به گروگان گرفته بودند. تحلیل روندهای اخیر نشان می‌دهد گروه‌های مسلح نظیر پ‌ک‌ک در شمال عراق، قسد در شمال‌شرق سوریه و احزاب تجزیه‌طلب مستقر در اقلیم کردستان عراق (مانند پژاک، کومله و پاک) به نقطه بن‌بست هویتی و ساختاری رسیده‌اند؛ پایانی محتوم که از ابتدا قابل پیش‌بینی بود، اما تاوان آن نه توسط رهبران عافیت‌طلب این تشکل‌ها، بلکه توسط غیرنظامیان، کودکان ربوده‌شده و خانواده‌های رنج‌دیده پرداخته شد.
گروه‌های مسلح کردی در دهه‌های اخیر، چرخه باطلی از خشونت، بی‌ثباتی و بهره‌کشی انسانی را در مناطق کردنشین رقم زدند. ساختار پ‌ک‌ک با ایجاد کانون‌های ترور در کوهستان قندیل و تحمیل جنگ چریکی، امنیت اقتصادی و اجتماعی مناطق روستایی را به نابودی کشاند و جوانان و نوجوانان بی‌شماری را قربانی تفکرات شبه‌فرقه‌ای خود کرد. در سوریه نیز، نیروهای موسوم به قسد با تکیه بر توهم چتر حمایتی قدرت‌های فرامنطقه‌ای، سال‌ها حقوق بنیادین اقوام محلی را نادیده گرفتند و اکنون در پی مصالحه‌های ناگزیر سیاسی، فروپاشی ساختار ادعایی خود را به نظاره نشسته‌اند.
در این میان، احزاب مسلح کُرد ضدایرانی که دهه‌ها خاک اقلیم کردستان را به مقری برای ناامنی، باج‌گیری، و ترور تبدیل کرده بودند، با هم‌افزایی امنیتی منطقه‌ای و اجرای توافقات دوجانبه تهران و بغداد، در انزوای کامل قرار گرفته‌اند. خلع سلاح و استقرار تحت نظارت، سرنوشت گریزناپذیری است که واقعیت‌های میدانی به آنان دیکته کرده است.
«انجمن بی‌تاوان؛ مرکز بررسی و اطلاع‌رسانی آسیب‌های ناشی از تروریسم» تأکید می‌کند که پایان این عصر نظامی‌گری، آغاز مطالبه‌گری حقوقی خانواده‌هاست. دهه‌ها فریب نسل جوان، جذب کودکان به عنوان «کودک‌سرباز»، غصب زندگی امن شهروندان مناطق مرزی و کشتار انسان‌های بی‌گناه، جنایاتی نیست که با تسلیم شدن یا توافق‌های مقطعی رهبران این گروه‌ها به فراموشی سپرده شود. امروز زمان آن فرا رسیده است که رهبران این گروه‌ها در محاکم بین‌المللی و وجدان عمومی جامعه، پاسخگوی هزاران زندگی ویران‌شده و خون‌های ریخته‌شده باشند. امنیت و توسعه پایدار مناطق کردنشین تنها در گرو خلع سلاح کامل تروریسم و التیام آسیب‌های وارده بر قربانیان این خشونت کور حاصل خواهد شد.
