پژاک و ساختار فکری آپوییستی سال‌هاست با چرخش‌های مداوم ایدئولوژیک، تلاش می‌کنند بن‌بست‌های هویتی و نظامی خود را پشت واژگان مدرن و پرطمطراق پنهان سازند. پس از فروپاشی ادعای تشکیل «کردستان بزرگ»، عبدالله اوجالان مفاهیمی چون «ملت دمکراتیک»، «کنفدرالیسم» و «انتگراسیون دمکراتیک» را تئوریزه کرد؛ ادعایی که این روزها در کلام سرکردگان پژاک با ژست همزیستی مسالمت‌آمیز و نفی تجزیه‌طلبی بازتولید می‌شود.
اما تناقض ساختاری این تئوری‌ها کجاست و چرا برای جامعه مدنی و آسیب‌دیدگان تروریسم این ژست‌ها رنگ باخته است؟
۱. شکاف عمیق ویترین دموکراتیک با عملِ تروریستی
امیر کریمی و دیگر سرکردگان پژاک در رسانه‌های وابسته به این جریان دم از «دموکراتیزه کردن ساختارها» و «سیستم شورایی» می‌زنند. پرسش صریح آسیب‌دیدگان خشونت و وجدان‌های بیدار این است: چگونه سازمانی که ساختاری تماماً فرقه‌ای، توتالیتر و میلیتاریستی دارد و هیچ صدایی از درون تشکیلاتش را تحمل نمی‌کند، مدعی دموکراسی برای کل جامعه است؟ جریانی که تئوری «انتگراسیون مسالمت‌آمیز» منتشر می‌کند، در صحنه عمل با اقدام مسلحانه، مین‌گذاری جاده‌ها، باج‌گیری از کارآفرینان محلی و ربایش نوجوانان، حیات شهروندان را هدف قرار داده است.
۲. هویت‌گرایی ابزاری؛ قربانی کردن انسان پای مانیفست‌های وارداتی
در ادبیات آپوییستی، تضادهای واقعی جامعه نادیده گرفته شده و انسان‌ها صرفاً در قفس برساخته‌های هویتی و بومی تعریف می‌شوند. پژاک با تقلیل شأن انسان مدرن به مهره‌های بی‌اراده درون تشکیلات، هزاران جوان کُرد را از چرخه کار، تحصیل و زندگی خارج کرده و به نام مفاهیمی انتزاعی به کام مرگ فرستاده است. حقوق زبانی و پاسداشت فرهنگ مادری حق ذاتی هر شهروند است، اما فرقه اوجالان از این حق طبیعی، سلاحی برای مهندسی تنش و بازتولید ماشین جنگ ساخته است.
۳. شورا یا ابزار اعمال دیکتاتوری فرقه‌ای؟
ادعای برپایی شوراها و کنفدرالیسم از سوی گروهی که کوچک‌ترین پایبندی به حق انتخاب آزاد ندارد، طنزی تلخ است. تجربه تاریخی حضور شاخه‌های نظامی این جریان در مناطق مختلف نشان می‌دهد که «شورا» در ادبیات آن‌ها نام مستعاری برای شبکه‌های باج‌گیری، ناامن‌سازی منطقه و اهرم فشاری برای تحمیل اراده کادرهای مسلح به مردم محلی است.
نتیجه‌گیری
«انتگراسیون دمکراتیک» پژاک نه بازتاب یک اراده واقعی برای صلح، بلکه سرپوشی است بر تداوم حضور میلیتاریستی و باج‌خواهی سیاسی. تروریسم آپوییستی با شعارهای رنگین نمی‌تواند کارنامه سیاه خود در نقض حق حیات، تباهی آینده نسل جوان و سلب امنیت پایدار از مناطق مرزی را بپوشاند. تاوان این بازی‌های نظری و نظامی را انسان‌های بی‌گناهی داده‌اند که امروز در فقدان فرزندان خود داغدارند؛ حقیقتی آشکار که با هیچ مانیفست و مصاحبه‌ای پاک نخواهد شد.
