انجمن بیتاوان: آنچه در بیانیه پژاک در سالگرد اعلام موجودیت این گروهک تروریستی تحت عنوان «منطق رهایی» عرضه شده، بیش از آنکه نشانی از یک مسیر واقعی برای آزادی داشته باشد، نمایشی از یک تناقض عمیق و ساختاری است. واژههایی مانند «آزادی»، «مشارکت اجتماعی» و «زن، زندگی، آزادی» در این متن بهوفور تکرار میشوند، اما پرسش اساسی اینجاست: این مفاهیم در کجای عملکرد واقعی این گروهک تروریستی قابل مشاهدهاند؟
ادعای رهایی، زمانی اعتبار دارد که با پذیرش تکثر، تحمل نقد و پاسخگویی همراه باشد. در حالیکه تجربههای متعدد نشان میدهد ساختار بسته و ایدئولوژیک پژاک ، عملاً جایی برای مخالفت و انتخاب آزاد باقی نمیگذارند. این شکاف میان شعار و واقعیت، دقیقاً همان نقطهای است که «منطق رهایی» را به «ادبیات توجیه» تبدیل میکند.
برجستهسازی نقش زنان نیز اگر از سطح شعار فراتر نرود، نه تنها نشانه پیشرفت نیست، بلکه میتواند به ابزاری برای مشروعیتسازی تبدیل شود. نقش واقعی زمانی معنا دارد که مبتنی بر اختیار، امنیت و حق انتخاب باشد، نه در چارچوبهای از پیش تعیینشده و کنترلشده.
در مجموع، این بیانیه بیشتر از آنکه تصویری از یک حرکت اجتماعی پویا ارائه دهد، تکرار الگوهای آشنای روایتسازی ایدئولوژیک است؛ روایتی که تلاش میکند با واژههای پرزرقوبرق، واقعیتهای پیچیده و بعضاً متناقض را پنهان کند.
«رهایی» را نمیتوان صرفاً اعلام کرد؛ باید آن را در عمل، در شفافیت، در پاسخگویی و در احترام واقعی به انتخاب انسانها نشان داد.
