انجمن بی تاوان: در سالهای اخیر، شعاری با مضمون «پیوند تاریخی یا ذاتی میان کردها و یهودیان» بارها در برخی فضاهای سیاسی و رسانهای تکرار شده است؛ شعاری که در ظاهر ممکن است رنگ و بوی تاریخی یا فرهنگی داشته باشد، اما در عمل به ابزاری برای اهداف سیاسی خاص تبدیل شده است.
واقعیت این است که چنین ادعاهای کلیسازیشده، بیش از آنکه ریشه در پژوهشهای دقیق تاریخی داشته باشند، محصول روایتسازیهای هدفمند هستند. تاریخ، پیچیدهتر از آن است که بتوان آن را در قالب اتحادهای ساده و شعارگونه خلاصه کرد. پیوند دادن دو هویت بزرگ و متنوع به یکدیگر، بدون توجه به تفاوتها، تحولات و زمینههای واقعی، نوعی تحریف و سادهسازی خطرناک است.
مسئله نگرانکنندهتر، سوءاستفاده برخی گروههای سیاسی و تجزیهطلب از این نوع شعارهاست. این گروهها با بهرهبرداری ابزاری از چنین روایتهایی، تلاش میکنند برای خود مشروعیت بسازند، حمایت خارجی جلب کنند، یا احساسات را در جهت اهداف خاص خود تحریک کنند. در این مسیر، حقیقت تاریخی قربانی میشود و هویتهای انسانی به ابزار بازیهای سیاسی تقلیل مییابد.
این رویکرد نهتنها کمکی به فهم بهتر تاریخ یا همزیستی ملتها نمیکند، بلکه میتواند باعث ایجاد سوءتفاهم، تنش و حتی شکافهای عمیقتر شود. استفاده ابزاری از هویتها، چه قومی و چه مذهبی، در نهایت به زیان همان مردمی تمام میشود که نامشان در این شعارها به کار گرفته میشود.
اگر قرار است از تاریخ سخن گفته شود، باید با دقت، صداقت و مسئولیتپذیری باشد، نه با هدف بهرهبرداری سیاسی. نقد چنین شعارهایی، در واقع دفاع از حقیقت، عقلانیت و کرامت انسانهاست—چیزی که بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز داریم.
