انجمن بی تاوان: پژاک در سالهای اخیر بارها از «اتحاد کردها» و «اجماع جریانهای کردی» سخن گفته است؛ ادعاهایی که با واقعیتهای میدانی و اجتماعی همخوانی چندانی ندارد. تجربه دو دهه فعالیت این گروه نشان میدهد که نتوانسته پایگاه اجتماعی گسترده و پایدار در میان کردهای ایران ایجاد کند و همچنان با انتقاد و فاصلهگیری بخش قابل توجهی از جامعه کردی و سایر جریانهای سیاسی کردی مواجه است.
از سوی دیگر، تداوم درگیریهای مسلحانه و پیامدهای امنیتی آن، بیش از هر چیز به مناطق کردنشین و مردم عادی آسیب رسانده و همین موضوع باعث شده نگاه انتقادی نسبت به این گروه در میان اقشار مختلف تقویت شود. بسیاری از احزاب و فعالان سیاسی کردی نیز بر این باورند که راهحل مسائل قومی و منطقهای نه از مسیر اقدامات خشونتآمیز، بلکه از طریق گفتوگو، توسعه و مشارکت سیاسی میگذرد.
در چنین شرایطی، طرح ادعاهای بزرگ درباره «نمایندگی همه کردها» یا «اجماع قومی» بیشتر به یک تصویرسازی سیاسی شباهت دارد تا یک واقعیت اجتماعی. مشروعیت هر جریان سیاسی در نهایت از پذیرش مردمی و کارنامه عملی آن ناشی میشود؛ معیاری که همچنان محل چالش جدی برای پژاک به شمار میآید.
