انجمن بی تاوان: دیگر زمان تعارف و ملاحظهکاری به پایان رسیده است. آنچه امروز در سایه سکوتها و انکارهای مکرر در حال وقوع است، چیزی جز یک پروژه خطرناک برای بیثباتسازی منطقه نیست؛ پروژهای که در آن، گروهکهای تجزیهطلب کردی بهعنوان ابزار و پیادهنظام مورد بهرهبرداری قرار گرفتهاند.
این گروهکها نه مشروعیتی دارند، نه پایگاهی مردمی، و نه حتی ادعای دفاع از حقوق واقعی مردم کرد را میتوانند با کارنامه سیاه خود توجیه کنند. کارنامهای که مملو از ناامنی، اقدامات مسلحانه و بازی در زمین قدرتهای خارجی است. آنها بهجای نمایندگی مردم، به ابزار فشار تبدیل شدهاند؛ ابزارهایی که هر زمان لازم باشد، برای شعلهور کردن بحران به کار گرفته میشوند.
سؤال اساسی اینجاست: این حجم از تسلیحات در اختیار این گروهها برای چیست؟ برای دفاع از چه چیزی؟ برای تحقق کدام هدف؟ پاسخ روشن است؛ این سلاحها نه برای دفاع، بلکه برای ناامنسازی، ایجاد آشوب و تهدید مستقیم ثبات منطقه انباشته شدهاند.
تجربه نشان داده که هر جا این گروهها دست بالا را پیدا کردهاند، نتیجه چیزی جز افزایش تنش، بیثباتی و آسیب به مردم عادی نبوده است. ادامه این وضعیت، نهتنها تهدیدی علیه امنیت ایران، بلکه خطری جدی برای حاکمیت و ثبات عراق نیز محسوب میشود.
در چنین شرایطی، دیگر هیچ بهانهای برای تعلل پذیرفتنی نیست. دولت عراق و بازیگران مسئول منطقهای باید بهطور شفاف و قاطع تکلیف این وضعیت را روشن کنند. حضور گروههای مسلح خارج از چارچوب رسمی، خط قرمزی است که عبور از آن، پیامدهایی فراتر از کنترل بهدنبال خواهد داشت.
خلع سلاح فوری این گروهکها، جمعآوری کامل تجهیزات نظامی آنها و پایان دادن به حضورشان در خاک عراق، یک ضرورت غیرقابل انکار است؛ ضرورتی که هر روز تأخیر در اجرای آن، هزینههای بیشتری بر منطقه تحمیل میکند.
تجربه گذشته بهروشنی نشان داده که مماشات با گروههای مسلح، نه به کاهش تنش، بلکه به گستاختر شدن آنها منجر میشود. امروز زمان تصمیمهای سخت و قاطع است؛ تصمیمی برای پایان دادن به بازی خطرناکی که امنیت منطقه را به گروگان گرفته است.
سکوت در برابر این وضعیت، بهمعنای همراهی با ناامنی است. و تاریخ، درباره این سکوتها قضاوت خواهد کرد.
