انجمن بیتاوان: وقتی رسانه از رسالت خود فاصله بگیرد، دیگر آیینه حقیقت نیست؛ به ابزاری برای بازتاب روایتهایی تبدیل میشود که بیرون از مرزها نوشته و تنظیم شدهاند. رسانههای وابسته به جریانهای تجزیهطلب، امروز نه روایتگر رنج مردم، بلکه تکرارکننده بیچونوچرای ادعاهایی هستند که از سوی قدرتهای خارجی مطرح میشود.
در این روایتسازی یکطرفه، جای پرسش خالی است. جای راستیآزمایی خالی است. جای همدلی با غیرنظامیانی که قربانی خشونت و بیثباتی میشوند، خالی است. اما بازنشر پرحجم همان روایتهای بیرونی، کاملاً پررنگ و سازمانیافته دیده میشود.
رسانهای که مدعی دفاع از مردم است، نمیتواند نسبت به رنج همان مردم سکوت کند و همزمان به تقویت روایتهایی بپردازد که به تشدید تنش و ناامنی دامن میزند. این دوگانه، نه از سر اشتباه، بلکه نشانه یک انتخاب آگاهانه است.
اعتبار رسانه از استقلالش میآید. از فاصلهگرفتنش با هر قدرت سیاسی. از شجاعتش در پرسیدن و سنجیدن. هرجا این استقلال قربانی شود، «خبر» جای خود را به «عملیات روانی» میدهد.
امروز بیش از هر زمان، مخاطب باید بپرسد: آنچه میخواند، نتیجه تحقیق و مسئولیت حرفهای است یا صرفاً بازتاب یک سناریوی از پیش نوشتهشده؟ زیرا رسانهای که بلندگوی یک روایت خاص میشود، دیر یا زود اعتماد عمومی را از دست خواهد داد—حتی اگر موقتاً پرصداتر از دیگران باشد.
