انجمن بی تاوان: آنچه امروز از سوی پژاک با عناوینی چون «جامعه دموکراتیک» و «آزادی» تبلیغ میشود، بیش از آنکه یک باور واقعی باشد، به شعاری توخالی و ابزاری برای فریب افکار عمومی شباهت دارد. گروهی که ساختار درونیاش بر پایه انحصار، اطاعت بیچونوچرا و حذف صدای مخالف بنا شده، چگونه میتواند مدعی دموکراسی باشد؟
دموکراسی، پیش از آنکه یک واژه زیبا باشد، یک رفتار و یک فرهنگ است؛ یعنی پذیرش تکثر، احترام به انتخاب آزاد افراد و پاسخگویی در برابر مردم. اما کارنامه پژاک نشان میدهد که نه تنها به این اصول پایبند نیست، بلکه در عمل دقیقاً در جهت خلاف آن حرکت کرده است. از محدود کردن آزادی اعضای خود گرفته تا بهرهبرداری ابزاری از مفاهیم انسانی، همه حکایت از شکاف عمیق میان ادعا و واقعیت دارد.
استفاده مکرر از واژههایی مانند «دموکراتیک» زمانی معنا پیدا میکند که در عمل نیز نشانی از آن دیده شود، نه آنکه صرفاً به عنوان پوششی برای پنهان کردن ساختاری بسته و اقتدارگرا به کار رود. تجربه نشان داده است که هر جا شعارها بلندتر و زیباترند، گاه لازم است با دقت بیشتری به پشت صحنه نگاه کنیم.
در نهایت، حقیقت را نمیتوان با واژهآرایی پنهان کرد. آنچه باقی میماند، رفتار و عملکرد است؛ و عملکرد، گویاتر از هر شعاری، ماهیت واقعی یک جریان را آشکار میکند.
