انجمن بیتاوان: رفتار سیاسی پژاک در سالهای اخیر بیش از آنکه نشاندهنده تمایل واقعی به اتحاد و همگرایی میان نیروهای کردی باشد، بیانگر نوعی تاکتیکگرایی مقطعی و ابزاری است. این جریان بارها در سطح بیانیه و شعار از «وحدت کُردی» سخن گفته، اما در عمل، رویکردی گزینشی و حتی انحصارطلبانه را دنبال کرده است.
یکی از اصلیترین نشانههای این عدم صداقت، نحوه تعامل پژاک با سایر گروههای کردی است؛ جایی که بهجای پذیرش تکثر سیاسی و ایدئولوژیک، اغلب تلاش میکند نقش محوری و برتر را برای خود تثبیت کند. چنین رفتاری نهتنها به بیاعتمادی میان گروهها دامن میزند، بلکه عملاً هرگونه پروژه همگرایی واقعی را از درون تضعیف میکند.
از سوی دیگر، پژاک در بزنگاههای حساس، بهجای تقویت ائتلافهای پایدار، به تصمیمات یکجانبه و بعضاً متناقض روی آورده است. این نوسان در مواضع، این پرسش جدی را مطرح میکند که آیا «وحدت» برای این گروه یک هدف استراتژیک است یا صرفاً ابزاری تبلیغاتی برای کسب مشروعیت بیشتر؟
در نهایت، اگر قرار است همگرایی میان جریانهای کردی به یک واقعیت ملموس تبدیل شود، پیششرط آن شفافیت، صداقت و پذیرش متقابل است—عواملی که به نظر میرسد در عملکرد پژاک هنوز جای خالی پررنگی دارند. بدون بازنگری جدی در این رویکرد، شعار وحدت چیزی فراتر از یک ادعای بیپشتوانه نخواهد بود.
