جميل بايیك و مراد كارايیلان (دو سركردهي اصلي پكك وپژاك) سالها عمر خود را صرف ترويج خشونت كردهاند؛ اكنون كنار گذاشتن سلاحها را به ضرر خود ميدانند؛ چراكه با كنارگذاشتن سلاحها و ايجاد فضاي صلح و آرامش، ديگر اين سركردگان نخواهند توانست آسايش و آرامش كنوني را كه دهها دختر و پسر جوان 24 ساعته محافظشان هستند؛ داشته باشند. در حقيقت با كنارگذاشته شدن سلاحها، بنده و بردههاي اين اشخاص هم از آنها گرفته خواهد شد و اين مسئله گويا به مزاج اين افراد خوش نميآيد و لذا تا جایي كه امكان داشته باشد؛ اجازه نخواهند داد امنيت و آرامش در منطقه برقرار شود.
به گزارش انجمن بی تاوان آذربایجان غربی به نقل وبلاک ضد پژاک ،البته اصطلاحات فراواني وجود دارد كه دربارهي افرادي كه به نوعي جنگ، خشونت، ايجاد رعب و … برنامهي زندگيشان بوده و سالها با اين شيوه زيستهاند؛ ميتوان بكار برد. براي اين اشخاص سخت است از شخصيت و گذشتهي خود گذشت كنند و راه و رسم جديدي را در برگيرند.
شروع اين مقوله را در ارتباط با مذاكراتي است كه دستگاه اطلاعاتي تركيه با سركردهي پكك و پژاك در جزيزهي امرالي در پيش گرفته است. اخيراً اين موضوع به بحث داغ رسانههاي تركيه و منطقه تبديل شده است. اما نكتهي جالب توجه اينكه بارديگر زمزمههاي تكرار تاريخ پكك به گوش مي رسد. بسياري از صاحبنظران در اين زمينه، معتقدند سركردگان پكك ديگر عبدالله اوجالان را بعنوان سركردهي پكك و پژاك قبول ندارند و در عرصهي صلح و مذاكره حاضر نخواهند شد. البته اين روزها پكك و پژاك به چند دسته تقسيم شدهاند؛ اما در ميان آنها دو نظر از همه غالبتر است. گروهي معتقدند كه تركيه صادق نبوده و نيست و اين هم بخش ديگر از توطئه است و ميخواهد با خلع سلاح پكك، چرخهي سياسي مناطق كُردنشين تركيه را به نفع خود بچرخاند و براي هميشه پكك را از صفحهي روزگار محو كند.
برخي ديگر در داخل اين فرقهها معتقدند كه بايد همچنان مريد و بندهي اوجالان باقي بمانند و هرچه وي دستور دهد، انجام دهند؛ چراكه اين دسته معقتدند كه اوجالان هيچ وقت اشتباه نكرده و نخواهد كرد.
اما نظر غالبتر در ميان اين دو دسته نيز، گروه اولي است كه ميخواهند با اين نظرات، بارديگر تاريخ سال 1993 ميلادي تكرار كنند. در اين سال نيز مقامات دولت تركيه خواستند با پكك مذاكره كنند و آنها را از كوهها به عرصهي سياست بكشانند و به اين معضل پايان دهند، اما گروهي از داخل پكك چون اين روند را برخلاف منافع شخصي و گروهي خود ميديدند؛ با حمله به يك پاسگاه مرزي و كشتن 33 سرباز، بارديگر آتش نفاق و خشونت را شعلهورتر كردند.
حال بارديگر اين تاريخ در شرف تكرار شدن است. اين موضوع را به سادگي ميتوان از گفتههاي اخير جميل بايیك و مراد كارايیلان (دو سركردهي اصلي پكك وپژاك) مشاهده كرد.
